XIX wiek w Europie to fascynacja kulturą Wschodu, zwłaszcza Japonii, co dało się zauważyć w urządzaniu mieszkań i pałaców arystokracji, strojach dam, potrawach serwowanych w czasie uczt. W tym czasie w Japonii tatuaż uważany był za wyrafinowaną sztukę i formę piękności ciała.

Historia tatuażu japońskiego

Są diwa przypuszczenia na temat historii tatuażu japońskiego.

Pierwsze mówi o tym, że swoje istnienie zawdzięcza owłosionemu ludowi Anjów, którzy zamieszkiwali obszary współczesnej Japonii w okresie od ok. 7000 do 250 r. p.n.e. Anjanie przemierzali Azję a następnie osiedlili się na półnosnej wyspie Japonii, Hokkaido. Tatuowano głównie kobiety a miejscem bylły okolice ust i zewnętrzna część dłoni. Tatuowanie odbywało się w trzech etapach, rozpoczynało w okresie dojrzewania, etap końcowy natomiast przypadał na czas wejścia w pełną dojrzałość kobiety. Podczas trzeciego etapu tatuaż powstawał na górnej części pleców lub ramionach.Kobiety tatuowały się, ponieważ bały się przesądu, mówiącego o tym, że jeśli tego nie zrobią, jako mężatka szybko umrze i wówczazs zostanie napiętnowana olbrzymim mieczem diabła. Kobiety, które się nie tatuowane nie miały prawa w uczestniczeniu w życiu towarzyskim, wykluczane były z każdego formalnego spotkania.

Tatuaże były kierowane do kobiet i miały je chronić przed złymi mocami w czasie miesiączkowania a także zapewnić zdrowie w życiu doczesnym oraz szczęście w kolejnym. Blaknące tatuaże uważano za przepowiedź ślepoty w starości, dlatego co jakiś czas je odświeżano.Kobiety, które bały się pojmania wroga, szpeciły swoje ciało, wśród nich były i takie, dla których owłosieni Ajnowie byli powodem do śmiechów, dlatego tatuowały sobie sztuczne brody. Jednak większość kobiet decydowała się na tatuowanie z czysto estetycznych względów, tatuaż bowiem był rodzajem ozdabiania ciała, jak ma to miejsce w czasach współczesnych.

Druga teoria mówi o tym, że tatuowanie trafiło do Japonii z Chin, jednak teoria ta wydawać się może mniej prawdopodobna zważywszy na fakt, iż Chińczycy uważali tatuowanie za barbarzyński obyczaj. Dowodem na to mogą być jednak wykopaliska pochodzące z V w.p.n.e. przedstawiające lalki z widocznymi tatuażami.

Jedna z najstarszych chińskich kronik, Kijoki, mówi, że antyczny człowiek z dynastii Yamato miał tatuaż na twarzy. Yamato natomiast oznaczało przed 7 stuleciem Japonię.

Ponadto krążą legendy o pierwszym władcy Japonii, który swoimi tatuażami tak urzekł cesarzową Senoyatarę, że ta stworzyła na ich cześć poemat.

Dowodem na obecność tatuaży są zapiski chińskich podróżników pochodzące z III w.p.n.e mówiące o wzorach księżyca,gwiazd, krzyży u japońskiej szlachty.

W V w. tatuaż miał związek z przestępcami Jeden z cesarzy pozwolił na złagodzenie kary śmierci pod wareunkiem, że skazaniec podda się wytatuowaniu twarzy i ramion.Pomysł ten funkcjonował przez dwa wieki, nastęnie został zawieszony, by w XIII wieku ponownie zaistnieć. Tatuowanie jako dekorowanie ciała zostało jednak w tym momencie zniesławione. Tatuowanie skazańców powodowało tym samym wzrost liczby osób, któe poszczycić się mogły tatuażem, stał się dlatego bardziej popularnym.

Od XVII tatuaż na lewym przedramieniu lub dłoni zarezerwowany był dla japońskich prostytutek Najczęstszymi motywami były kwiaty, zwierzęta lub owoce.

Antypatia do tatuażu często wynikała właśnie z kojarzenia go ze światem kryminalnym czy prostytucją